Ali Ayçil / Yenilgiden Dönerken / Alıntılar
-Kim hatıralarının yükünü yalnız başına taşıyabilir ki?
-Günler, niçin uzadığını, niçin kıvrıldığını bilmediğim
bir sarmaşık gibi dolanıp durdu boynuma. Dünya, bensiz de dünyaydı;
darılmadım...
-Işıltılı bir cümle, oyunbaz birkaç sözcük ruhu uçurmaya
yetiyordu. Ve aynı hızla yere de düşüyordu ruh.
-İnsan başkalarını seyrettikçe kötürümleşir oysa;
başkalarını seyrettikçe kendi hayatının misafiri haline gelir.
-(...) dünyayı almıyor bir türlü aklın ve ölüm hiç
çıkmıyor aklından.
-Başlangıçta sevemediğimizi zamanla seveceğimizi
düşünürüz. Oysa zaman sevdirmez, sadece alıştırır.
(Kaynak: Ali Ayçil, Yenilgiden Dönerken, Dergâh Yayınları)
